Linia kierunkowa jest podstawowym obiektem organizującym zależności pozostałych obiektów scenerii. Działa w planie (płaszczyźnie OXY). Służy do umieszczania obiektów równolegle do siebie oraz współliniowo. Pozwala wykreślać łuki o okreśonych promieniach pomiędzy obiektami, jeśli zmiana promienia łuku wymaga wydłużenia lub skrócenia długości tych obiektów. Obiekty umiejscawia się, wskazując linię kierunkową i podając odległość od niej.

Odcinek prosty nieprzywiązany do linii kierunkowej posiada 7 stopni swobody (współrzędne XYZ dla obu końców i obrót wg własnej osi). Przywiązanie do linii kierunkowej ogranicza ilość stopni swobody do 5 (dla każdego końca współrzędne X i Y są w zależności, ponadto współrzędne Z i obrót wg własnej osi). Tzn. każdy z końców znajduje się w stałej odległości od linii kierunkowej, liczonej w płaszczyźnie OXY.

Linię kierunkową definiuje się w postaci odcinka umieszczonego na najdłuższym prostolioniwym obiekcie widocznym na mapie podkładowej. Dla torów kolejowych linię kierunkową najlepiej jest umieścić w osi toru (pomiędzy szynami), o ile są one wyraźnie widoczne. Miejsce umieszczenia linii kierunkowej nie ma znaczenia, ale jej umieszczenie np. na szynie spowoduje powstanie ułamkowych odległości pomiędzy torami (na ogół wynoszą 4 albo 5m).

Dla torów kolejowych możliwe jest definiowanie wtórnych linii kierunkowych poprzez wskazanie zwrotnicy przyklejonej do lini kierunkowej. Kąt odchylenia wtórnej linii kierunkowej jest określany przez kąt wyjścia z toru odchylonego zwrotnicy (np. kąt o tangensie 1/9 dla zwrotnic o promieniu 300m). Z wtórnej linii kierunkowej można korzystać tak sano, jak z określonej odcinkiem.

Obiekty doklejane do linii kierunkowej powinny się znajdować w niewielkiej odległości od niej, najczęściej nieprzekrającej 100m. W skrajnych przypadkach dopuszczalne jest użycie bardziej oddalonej linii kierunkowej (do 300m), jeśli jakiś obiekt wydaje się być równoległy do niej, a tworzenie lokalnej linii kierunkowej było by zbędną formalnością. Ograniczenie odległości nie dotyczy miast, gdzie zasięc ulic równoległych do siebie może być dużo większy.

Linia kierunkowa jest rysowana kolorem niebieskim. Dla torów przyklejonych do linii kierunkowej, w pierwszym punkcie kontrolnym rysowany jest niebieski kwadrat, łączony linią z pierwszym punktem kontrolnym linii kierunkowej.

W obecnej wersji edytora, linię kierunkową najłatwiej jest utworzyć poprzez wskazanie okoliczneg toru i dodanie nowego obiektu typu linia kierunkowa. Następnie trzeba przestawić punkty końcowe odcinka w odpowiednie miejsce, wybierając Punkt1 albo Punkt2, przyciskając Ustaw punkt i wskazując miejsce na mapie. Po wstępnym ustawieniu odcinka przy rozdzielczości 4px/m, należy powiększyć podkład do 16px/m w okolicy końców i sprawdzić, czy nie potrzeba skorygować ich położenia.

Zdarza się tak, że ortofotomapy podkładowe są zniekształcone. Np. na odcinku 1.5km toru, w jego środku szyny odsuwają się od linii kierunkowej o 1.5m, podczas gdy końce znajdują się idealnie w osi toru, a tory w terenie są umieszczone w linii prostej. W takiej sytuacji należy zastanowić się, czy linię kierunkową określać prawidłowym umieszczeniem końców odcinka, czy też przyjąć jakieś uśrednienie. Każdy wybór będzie miał jakieś konsekwencje. Najczęściej deformacje pojawiają się przy zmianie wysokości terenu, a najbardziej widoczne deformacje są w okolicach wiaduktów. W miarę możliwości należy ustawiać końce odcinka linii kierunkowej poza wykopami i nasypami oraz najbliższymi okolicami mostów. W przypadku niewłaściwego ustawienia linii kierunkowej mogą pojawić się problemy z ustawianiem łuków o określonych promieniach. W takiej sytuacji trzeba przestawić linię kierunkową.

Przesunięcie odcinka linii kierunkowej spowoduje w efekcie przesunięcie wszystkich obiektów przyklejonych do niej, a także przeliczenie wtórnych linii kierunkowych. W obecnej wersji edytora nie jest to do końca obsługiwane i przesunięcie odcinka linii kierunkowej może spowodować poważne problemy. W przypadku omyłkowego przesunięcia lepiej jest wczytać ponownie poprzednią wersję scenerii do edytora.

Przyklejenie obiektu wykonuje się poprzez zaznaczenie linii kierunkowej i ustawienie jej jako obowiązującej. Zamiast linii kierunkowej, można wskazać dowolny obiekt do niej przywiązany. Następnie należy zaznaczyć obiekt albo grupę obiektów, wykonać obliczenie odległości grupy od linii kierunkowej, skorygować wyświetloną wartość i nadać ją tej grupie. Grupę najlepiej zaznaczyć jako ciąg torów prostych, likwidując wcześniej przypisanie do grupy. Jeśli grupa zawiera obiekty oddalone o różną odległość od linii kierunkowej, będą one przetwarzane liniami tak, że dla każdej linii oddzielnie zostanie policzona odległość, a przetworzone obiekty będą odznaczać się z grupy. Należy zwrócić uwagę, czy wyliczane odległości są prawdopodobne. Jeśli są podejrzanie duże, może się zdarzyć, że do grupy włączone są obiekty znajdujące się w znacznej odległości, a ich przyklejenie do linii kierunkowej może spowodować problemy, gdyż przesuną się ze swoich miejsc na znaczne odległości i ich przywrócenie może być problematyczne. Szczególnie kłopotliwe jest naprawianie niepotrzebnie przemieszczonych fragmentów rozjazdów krzyżowych.



przykład użycia linii kierunkowych

Stacja Szczakowa Południe (kolej piaskowa). Przez tor u samej góry przechodzi główna (bazowa) linia kierunkowa (niebieska, pomiędzy czerwonymi szynami). Jest ona jedyną linią dla tej stacji, określoną za pomocą odcinka. Wszystkie tory równoległe do niej są ustawione w odpowiedniej odległości - 5m, 10m, 20m itd. Pozostałe używane kierunki wyznaczone są przez wtórne linie kierunkowe - po lewej stronie widać zwrotnicę wyświetloną na niebiesko, która definiuje wtórną linię. Wtórne linie się nie wyświetlają, ale gdy zaznaczy się odcinek (na zielono), to rysowana jest linia łącząca go z obiektem definiującym linię kierunkową (tu: niebieska, pomiędzy torami). Niebieski kwadrat na zaznaczonym torze oznacza, że jest on dowiązany do linii kierunkowej. Linię wtórną można także użyć do ustawienia kierunku torów odchodzących od innej zwrotnicy. Na obrazku jest zaznaczona grupa torów prostych (na żółto), odległa od ustalonego niebieską zwrotnicą kierunku o 5m. Tak więc zwrotnica po lewej stronie (pod niebieską) nie określa linii kierunkowej, ale się do niej dostosowuje. Podobnie rozjazdy krzyżowe umieszczone są na przecięciu linii równoległych do kierunkowych, przechodzących wzdłuż torów.



przykład użycia linii kierunkowych

Oto fragment stacji Bór Dolny (kolej piaskowa) w rozdzielczości 4px/m. Główna linia kierunkowa przechodzi przez całą stację "na wylot" (parametry wektora prostopadłego: kąt 112.96°, długość 249.4m - zobacz równanie normalne prostej). Według niej są poustawiane wszystkie tory równoległe, widoczne po lewej stronie. Za pomocą zaznaczonej na niebiesko zwrotnicy wyznaczona jest wtórna linia kierunkowa (106.62°=112.96°-6.34°, 733.7m) - zaznaczone na żółto tory są umieszczone na tej linii kierunkowej. Tor zaznaczony na zielono jest również równoległy do kierunkowej wyznaczonej przez niebieską zwrotnicę (wskazuje na to połączenie od niebieskiego kwadratu do zwrotnicy) - w tym przypadku jest umieszczony w odległości 5.85m od linii kierunkowej. Zwrotnica na prawo od zielonego toru jest wpasowana w przecięcie głównej linii kierunkowej, na której się znajduje z linią wyznaczającą oś zielonego toru (ale również można by ją ustawić jako wtórną kierunkową i wtedy uzależnić zielony tor od niej). Na lewo od zielonego toru znajduje się łuk o promieniu 300m, a za nim jest tor, którego kąta nie dało się wyznaczyć za pomocą którejś ze zwrotnic. Dlatego jest umieszczona pod nim druga główna linia kierunkowa dla tej stacji (104.05°, 931.4m). Różnica kątów między kierunkowymi wynosi 8.91° - nie da się tego załatwić zwrotnicą.



przykład użycia linii kierunkowych

Powyżej widoczna jest pętla tramwajowa w Dąbrowie Górniczej. Główne torowisko tramwajów jest określone przez jedną linię kierunkową. Pętla wymagała dodatkowych dwóch linii kierunkowych. Łuki o promieniach 25m, 30m i 50m. U góry po prawej stronie widoczna linia kierunkowa dla drogi asfaltowej.

pętla tramwajowa po eksporcie torów do MaSzyna

Obok ta sama pętla, wyeksportowana "na szybko" do symulatora MaSzyna EU07-424, na tle zdjęcia z satelity Ikonos imitującego teren (rozdzielczość tekstury 1px/m). Brak jest podsypki pod rozjazdami, ponieważ nie została ustawiona w pliku danych. Wstawiony model wagonu 105Na.

pętla tramwajowa po eksporcie torów do ATS

Ta sama pętla wyeksportowana do symulatora ATS. Po prawej stronie został dorysowany trzeci tor, który nie był uwzględniony we wcześniejszej wersji.